Witamy na stronie - Ciemna Stron Mocy, niech moc będzie z Tobą!
 
Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
Share Thread:
Testosteron i estrogen zwiększają ilość komórek satelitarnych
#1
Testosteron i estrogen zwiększają ilość komórek satelitarnych



Nadmiar estrogenu jest związany z wieloma negatywnymi konsekwencjami zdrowotnymi u mężczyzn. Równocześnie z obniżaniem się poziomu testosteronu wraz wiekiem, wielu mężczyzn doświadcza wzrostu poziomu estrogenów. Rezultatem jest zaburzenie równowagi stosunku testosteronu do estrogenu, co bezpośrednio wywołuje wiele wyniszczających problemów zdrowotnych związanych ze starzeniem. Podwyższony poziom estrogenu został określony, jako przyczyna łagodnego przerostu prostaty - BPH ( z ang. benign prostatic hypertrophy), obniżonego poziomu testosteronu i rozwoju ginekomastii.



Estrogen wysyła sygnały do podwzgórza (części mózgu), żeby zastopowana została produkcja hormonu, znanego jako GnHR. GnHR jest to hormon stymulujący wydzielanie hormonu luteinizującego (LH), który z kolei jest sygnałem mówiącym jądrom żeby produkowały testosteron. Dlatego też, u mężczyzn z podwyższonym poziomem estrogenu nastąpi zahamowanie wydzielania testosteronu. Wysoki poziom estrogenu może wywołać zatrzymanie nadmiaru wody i sodu w organizmie, co doprowadzi do napuchniętego, obrzmiałego i miękkiego wyglądu. Dwa najczęstsze problemy związane z zażywaniem testosteronu to ginekomastia i trudności w odzyskaniu naturalnej produkcji testosteronu.



Suplementy takie jak 6-OXO , cynk , resveratrol  i wyciąg z grejpfruta (naringenin), to wszystko środki anty-estrogenowe, mogące być stosowane, aby uniknąć nadmiernej produkcji estrogenu. Leki anty-estrogenowe takie jak anastrozol (Arimidex), letrozol , skutecznie zapobiegają ginekomastii i są bezpieczne do stosowania dla większości ludzi. Jednakże zażywanie wysokich dawek związków anty-estrogenowych przez długi okres czasu może zahamować przyrost tkanki mięśniowej.




Komórki satelitarne: rosnąć czy nie rosnąć? Oto jest pytanie!

Komórki satelitarne istnieją po to, aby ułatwiać wzrost, utrzymanie i naprawę uszkodzonych komórek mięśni szkieletowych. Te komórki zostały nazwane satelitarnymi, gdyż umiejscowione są na zewnętrznej powierzchni włókna mięśniowego, a następnie łączą się istniejącym włóknem pomagając mu w regeneracji i wzroście. Przy podaniu testosteronu obserwuje się zależny od dawki wzrost w ilości oraz wielkości komórek satelitarnych





Ile przeciętnie wynosi liczba komórek satelitarnych w ciele człowieka?

W jednym ze źródeł znaleźć można taki wzór, choć poniżej podajemy przykład nieco bardziej klarowny.
 
  • Liczba komórek w ciele: 2 × 10 (7) do 3 × 10 (7) jąder / g, 20–25  kg mięśni u przeciętnego człowieka;
  • 2 × 10 (5) do 10 × 10 (5) komórek satelitarnych / g, tj. × 1 × 10 (10) do 2 × 10 (10) komórek satelitarnych na osobę.
Liczby w nawiasach to potęgi.
 

Liczba jąder pochodzących z komórek satelitarnych większą jest u osób młodych, niż dojrzałych. Przykładowo u mężczyzn między dwudziestym a trzydziestym rokiem życia mięsień dwugłowy ramienia ma ok 4% jąder z komórek satelitarnych, ten sam mięsień
w grupie wiekowej powyżej 58 roku życia to już tylko 1,5% jąder komórkowych z tego źródła. Badanie wspomniane niżej pokazuje, że ilość komórek satelitarnych w kontekście budowania masy mięśniowej ma duże znaczenie.





Co istotne, siła oddziaływania komórek na budowanie mięśni nie jest stała i zależy od wielu czynników – również genetycznych.


Mówiąc bardzo ogólnie, nawet przy mocno wykańczających treningach i odpowiedniej diecie hipertrofia nie wystąpi (lub wystąpi w bardzo ograniczonym zakresie), jeśli komórki satelitarne nie “oddadzą” swoich jąder mięśniom, by te mogły wyprodukować więcej materiału genetycznego, sygnalizującego wzrost komórek. To właśnie aktywacja komórek satelitarnych świadczy o tym, że przy takim samych parametrach treningu, odżywiania i regeneracji, jedni osiągają doskonałe rezultaty, podczas gdy inni co najwyżej średnie.


W jednym z badań  porównano ilość komórek satelitarnych i jej wzrost oraz wzrost powierzchni włókien mięśniowych podczas 16 tygodni wykonywania treningu oporowego.
  • Osoby, które doskonale reagowały na ów trening miały początkowo średnio 21 komórek satelitarnych na 100 włókien. Ilość ta wzrosła do 30 komórek na 100 włókien, co przełożyło się na zwiększenie ich średniej powierzchni o… 54%!
  • Osoby, które reagowały na trening słabo lub wcale miały początkowo średnio 10 komórek satelitarnych na 100 włókien … i ilość ta nie zmieniła się, co siłą rzeczy nie przełożyło się na ich hipertrofię.

Wśród 66 badanych  najlepszych 17 respondentów uzyskało średnio 58% wzrost powierzchni poprzecznego przekroju włókien, 32 respondentów uzyskało 28% wzrostu, zaś 17 osób, jak wspomniano, nie miało owego wzrostu wcale. Co ciekawe, o ile w tej pierwszej grupie ilość komórek satelitarnych wzrosła znacznie (z 6 na 10%), o tyle w grupie drugiej wzrost ilości komórek satelitarnych był mały
(z 5 na 6%), co świadczy o tym, że nie tylko ilość owych komórek ale również ich jakość ma ogromne znaczenie. Wykazano, że w budowaniu masy mięśniowej żywienie i optymalne programowanie treningowe odgrywa pewną rolę, ale równie ważny jest genotyp i co za tym idzie, istotne są też liczba: molekuł sygnalizacyjnych, wrażliwość komórki na sygnały, dostępność komórek satelitarnych, rozszerzenie puli komórek satelitarnych oraz , regulacja miRNA. U osób, które doskonale reagują na trening oporowy, mają wysoką ekspresję genów kluczowych dla hipertrofii i wyraźną przewagę adaptacyjną nad innymi osobami. To między innymi tutaj możemy upatrywać odpowiedzi na to, dlaczego niektórzy naturalni bodybuilderzy wyglądają znacznie lepiej niż osoby, które bezskutecznie ładują w siebie tony “towaru”
 
Ostatnie badania dowodzą, że choć komórki satelitarne traktowane były jako populacja jednorodna, mogą być tak naprawdę bardzo zróżnicowane, Subpopulacja komórek satelitarnych może pochodzić ze znacznie prymitywniejszej komórki macierzystej. Oznacza to, że znaczenie ma nie tylko sama liczba komórek satelitarnych, ale również ich jakość i wspomniana genetyka.






Czynniki wpływające na “jakość” komórek satelitarnych
 

Genetyka

Jak już parokrotnie podkreślono, zarówno na ilość jak i na potencjał komórek satelitarnych ogromny wpływ ma genetyka. To właśnie różnorodność genetyczna ma bardzo duży wpływ na to, że jedni są urodzonymi sprinterami, inni doskonale odnajdują się w sportach ekstremalnych, jeszcze inni zaś potrafią zrobić przysiad ze sztangą, na której mają ponad 30 kilogramów. Oczywiście, ogromne znaczenie ma tu również styl życia, trening, zaangażowanie czy preferencje, jednak potencjał genetyczny ma tu również ogromne znaczenie. Lecz nie tylko on – czasem zdarza się tak, że choć pula genów jest dość podobna, to znacznie różni się pod względem transkrypcyjnym, a więc w innym stopniu przepisywane są informacje z DNA do RNA. Jak wspomniano kilka akapitów wcześniej, owa transkrypcja jest niezbędna do właściwej syntezy białek. To właśnie ona może też mieć znaczenie dla specyficznej odpowiedzi komórek satelitarnych, nawet, jeśli ich ilość u różnych osób jest zbliżona. U osób, u których większa jest aktywność genów kodujących białka związane ze stanami zapalnymi organizmu, hipertrofia mięśni może być mocno ograniczona, a nawet nie występować.
 


Stan zdrowia

Jest to kolejny czynnik kluczowy dla odpowiedniego działania komórek satelitarnych. Ich działanie ma na celu zwłaszcza regenerację mięśni po wysiłku fizycznym. Jeśli stan zdrowia jest zły, również zdolności regeneracyjne są zaniżone. Szczególne znaczenie mają tu choroby, które mocno upośledzają regenerację komórek (jak choćby cukrzyca typu II).
 


Inne komórki sąsiadujące

Tak zwane mikrośrodowisko, w jakim znajdują się komórki satelitarne. Z jednej strony są bowiem komórki włókien mięśniowych,
z drugiej – białka macierzy zewnątrzkomórkowej, także wpływające na aktywację komórek satelitarnych (komórki macierzy pozakomórkowej syntetyzują swoiste organiczne związki chemiczne i
wydzielają je do przestrzeni poza komórką;  przykładem białek tego typu jest chociażby kolagen). W ciele człowieka są również komórki niemiogeniczne, czyli takie komórki macierzyste, które nie są komórkami satelitarnymi i mogą one oddziaływać na komórki satelitarne, pobudzając je do działania. Zatem obecność i ilość wspomnianych komórek również wpływa na ilość i dynamikę działania komórek satelitarnych.
 


Starzenie się komórek satelitarnych

Pod tym względem komórki satelitarne nie różnią się od innych komórek. U osób starszych spora część szlaków molekularnych, właściwych dla komórek satelitarnych, może być uszkodzona. Niemniej, u osób aktywnych fizycznie starzenie się owych komórek jest w bardzo dużym stopniu spowolnione. Ich regularne pobudzanie i aktywacja sprawia, że pomimo wieku potencjał regeneracyjny wciąż będzie relatywnie wysoki.
 


Czynniki endokrynne

Dla podziału i regulacji działania komórek satelitarnych bardzo ważne są docierając do nich z krwią składniki – regulatory wzrostu oraz substraty energetyczne. Owe składniki mogą do nich dotrzeć także będąc wydzielanymi przez komórki satelitarne.







Aktywacja komórek satelitarnych

Komórki satelitarne nazywane są prekursorami komórek mięśniowych. Ich aktywacja stanowi ogromną część procesu wzrostu mięśni. Na co dzień, kiedy nie podejmuje się żadnego rodzaju wysiłku fizycznego, komórki satelitarne pozostają „uśpione”.  Kiedy mięsień poddawany jest skurczom w trakcie ćwiczeń, daje to bodziec do aktywacji szlaków molekularnych, pobudzających komórki satelitarne do działania (podziału). Komórki satelitarne zaczynają wówczas wydzielać substancje, które wiążą się z receptorami danej komórki i pobudzają ją do dalszego podziału.  Do substancji takich należą HGF (białko, które jako pierwsze aktywuje komórki satelitarne – jest przez nie wydzielane a następnie wiązane przez białka macierzy międzykomórkowej) i aktywujące je enzymy. Jest to też tlenek azotu, wydzielany na skutek rozciągania komórek satelitarnych i to on aktywuje wspomniane enzymy (które aktywuje HGF, wiążący się z receptorami komórek satelitarnych i pobudzających je do dalszych podziałów). Na dynamikę działania i dzielenia się komórek satelitarnych wpływa też m.in. IGF-1.  Warto tu też wspomnieć o tym, że komórki satelitarne mają zdolność do samoodnawiania się – dzięki temu pula komórek gotowych do reakcji na wysiłek fizycznych jest wciąż utrzymywana na poziomie, zapewniającym organizmowi potencjał regeneracyjny.


Załączone pliki Obrazki
   
Odpowiedz


Podobne wątki…
Wątek: Autor Odpowiedzi: Wyświetleń: Ostatni post
  Testosteron: Hormon głupoty? SCREAM 0 492 14.05.2020, 09:39
Ostatni post: SCREAM
  Testosteron a spowodowany wiekiem spadek formy psychicznej SCREAM 0 805 13.04.2020, 13:12
Ostatni post: SCREAM
  Testosteron a spowodowany wiekiem spadek formy psychicznej SCREAM 0 200 13.04.2020, 13:06
Ostatni post: SCREAM
  Jak testosteron działa na dopaminę? SCREAM 0 1 140 29.01.2020, 12:00
Ostatni post: SCREAM
  Testosteron i GH dla dziadków? SCREAM 0 899 09.01.2020, 17:44
Ostatni post: SCREAM
  Co testosteron robi mężczyźnie? SCREAM 0 1 142 13.12.2019, 11:04
Ostatni post: SCREAM
  Testosteron zwiększa nieufność u kobiet SCREAM 0 1 294 02.12.2019, 11:12
Ostatni post: SCREAM
  Receptory androgenowe–zwiększenie ich ilość i uwrażliwienie na działanie testosteronu SCREAM 0 1 152 11.10.2019, 11:17
Ostatni post: SCREAM
  Granat podnosi testosteron o około 30% i wzmaga erekcję SCREAM 0 1 482 04.10.2019, 11:43
Ostatni post: SCREAM
  Im wyższy testosteron , tym większy gest SCREAM 0 2 612 23.09.2019, 09:27
Ostatni post: SCREAM

Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości